Pazhouheshname Quran va Hadith

other تبیین تشکیکی معنایی ریشه «ح ـ ی ـ ی» در قرآن براساس نظریه روح معانی The Gradational Semantic Elucidation of the Root Ḥ‑Y‑Y in the Qur’an Based on the Theory of the Rūḥ al‑Maʿānī تخصصي Special پژوهشي Research تحلیل‌های رایج از مفهوم «حی» در قرآن کریم، اغلب در سطح واژگانی یا مباحث کلامیِ صرف باقی مانده و از ارائه یک الگوی منسجم تفسیری که پیوند میان کاربردهای متنوع این واژه (از صفت ذات الهی تا حیات زمین) را تبیین کند، بازمانده‌اند. این پژوهش با هدف گذر از این گسست معنایی و بازسازی منظومه مفهومی «حیات»، بر تثبیت معنای محوری «اتصال» به عنوان روح حاکم بر ریشه «ح ـ ی ـ ی» تمرکز دارد. روش تحقیق، تحلیلی ـ توصیفی و مبتنی بر چارچوب «روح‌المعانی» است. یافته‌ها نشان می‌دهد که «حَیاه» در منطق قرآن، یک مفهوم مشترکِ تشکیکی و به معنای جریان «اتصال» است که از مرتبه نازل «حیاه الدنیا» (ظِلّ و وهم) تا مرتبه عالی «الحَیَوان» (حیات حقیقی) امتداد دارد. در این رویکرد، «حیاه طیّبه» کمال اکتسابیِ این اتصال در دنیاست که مکانیسم تحقق آن، رابطه متقابل «موت اختیاری» (انقطاع از موانع) و «احیاء الهی» است. در نهایت، تبیین معنای چهاربعدی «اتصال، جریان فیض و اثرگذاری»، علاوه بر حل چالش‌های ترجمه آیات، درک رایج از حیات را به الگویی پویا برای ترسیم نقشه‌ی راه تکامل وجودی انسان تبدیل می‌کند. Common analyses of the concept ḥayy (life/living) in the Qur’an often remain confined to lexical explanations or purely theological discussions and thus fail to present a coherent interpretive model capable of explaining the relationship among the diverse usages of this root—from a divine attribute to the life of the earth. Seeking to overcome this semantic fragmentation and reconstruct the conceptual system of “life,” the present study focuses on establishing the core meaning of “connection” (ittiṣāl) as the governing semantic spirit of the root ḥ‑y‑y. The research adopts a descriptive–analytical method within the framework of the Rūḥ al‑Maʿānī theory. The findings indicate that ḥayāh (life) in the Qur’anic logic constitutes a gradationally shared concept signifying the flow of “connection,” extending from the lower level of ḥayāt al‑dunyā (a shadow-like or illusory life) to the higher level of al‑ḥayawān (true and ultimate life). Within this perspective, ḥayāt ṭayyibah (the good life) represents the acquired perfection of this connection in the worldly realm, the mechanism of which is realized through the reciprocal relationship between “voluntary death” (mawt ikhtiyārī—detachment from obstacles) and “divine vivification” (iḥyāʾ ilāhī). Ultimately, explaining the four-dimensional meaning of “connection, flow of grace, and effectivity” not only helps resolve challenges in translating relevant Qur’anic verses but also transforms the conventional understanding of life into a dynamic model for outlining the roadmap of human existential development. حی, روح‌المعانی, اتصال وجودی, جریان فیض, اثرگذاری,شبکه معنایی قرآنی, موت. Ḥayy, Rūḥ al‑Maʿānī, Existential Connection, Flow of Grace, Effectivity, Qur’anic Semantic Network, Death. 5 30 http://pnmag.ir/browse.php?a_code=A-10-2-235&slc_lang=other&sid=1 Mansoureh Doagoo منصوره دعاگو mdk.doagoo@gmail.com 10031947532846005805 10031947532846005805 Yes