Pazhouheshname Quran va Hadith

other الگوی مفهوم‌سازی زمان در قرآن: تحلیل شناختی و بازتاب در ترجمه‌های فارسی The Conceptualization Pattern of Time in the Qur’an: A Cognitive Analysis and Its Reflection in Persian Translations تخصصي Special پژوهشي Research زمان مفهومی انتزاعی و در عین حال اساسی است که در زبان‌های گوناگون غالباً از طریق مفاهیم عینی‌تری چون مکان و با بهره‌گیری از استعاره‌های جهتی بازنمایی می‌شود. تفاوت‌های فرهنگی و زبانی در نگرش به زمان، به شکل‌گیری الگوهای متفاوتی از مفهوم‌سازی آن می‌انجامد. پژوهش حاضر با رویکرد توصیفی ـ تحلیلی، ضمن تبیین چگونگی مفهوم‌سازی زمان در زبان عربی قرآنی، به بررسی و ارزیابی بازتاب این الگوی مفهومی در تعدادی از ترجمه‌های فارسی قرآن می‌پردازد. در زبان‌های فارسی و انگلیسی و حتی عربی معاصر، با استعاره‌های جهتی مشابه، زمان بر اساس توجه به عنصر «حرکت رو به جلو» مفهوم‌سازی می‌شود. این در حالی است که در واژگان تثبیت شدۀ زبان عربی با دو مفهوم مکانی و زمانی ریشه و نیز در کاربردهای واژگانی از این دست در قرآن، گونۀ دیگری از مفهوم‌سازی بروز دارد که بر اساس عنصر «شهودیت»، گذشته را در جهت جلو و آینده را در پشت سر تصویر می‌کند. به نظر می‌رسد تحول مفهوم‌سازی زمان در زبان عربی از عصر نزول تا روزگار کنونی، در اثر اختلاط فرهنگی و گرته‌برداری‌های زبانی صورت گرفته است. بررسی شش ترجمۀ فارسی قرآن نشان می‌دهد هیچ یک هماهنگی معناداری در تبیین واژگان زمانیِ برگرفته از حوزه مکان ندارند؛ که این امر بیانگر عدم توجه به تفاوت الگوی شناختی میان زبان‌هاست. Time is an abstract yet fundamental concept that, in many languages, is typically represented through more concrete domains such as space and through the use of directional metaphors. Cultural and linguistic differences in the perception of time lead to the formation of distinct conceptualization patterns. This study adopts a descriptive–analytical approach to explain how time is conceptualized in Qur’anic Arabic and to examine how this conceptual pattern is reflected in several Persian translations of the Qur’an. In Persian, English, and even contemporary Arabic, time is commonly conceptualized through similar directional metaphors centered on the notion of “forward movement.” However, in the established vocabulary of classical Arabic—where certain words possess both spatial and temporal meanings—and in their usage in the Qur’an, a different conceptualization emerges. This model is based on the element of “visual presence,” depicting the past as positioned in front and the future as behind. It appears that the conceptualization of time in Arabic has evolved from the period of Qur’anic revelation to the present, largely due to cultural interactions and linguistic borrowing. An examination of six Persian translations of the Qur’an shows that none demonstrates a consistent approach in rendering temporal expressions derived from the spatial domain, indicating insufficient attention to differences in cognitive patterns between languages. مفهوم‌سازی زمان, استعاره‌های جهتی, قرآن, رویکرد شناختی, ترجمه. Conceptualization of Time, Directional Metaphors, Qur’an, Cognitive Approach, Translation. 245 269 http://pnmag.ir/browse.php?a_code=A-10-2-245&slc_lang=other&sid=1 Asiyeh Zou Elm آسیه ذوعلم a.zouelm@alzahra.ac.ir 10031947532846005820 10031947532846005820 Yes