|
انسان انگاری مفهوم مجرد دنیا در نهجالبلاغه براساس نظریه استعاره تصوری
|
آفرین زارع   |
|
|
|
چکیده: (1 مشاهده) |
| استعاره تصوری به عنوان پدیدهای شناختی که در معنیشناسی شناختی مورد مطالعه قرار میگیرد، افقهای جدیدی را در مطالعه استعاره گشوده و در فهم و درک حوزههای انتزاعی کمک شایستهای کرده است. متون اسلامی مقدس با هدف متحولکردن اندیشه بشر، به تبیین مفاهیم انتزاعی گوناگونی از جمله دنیا پرداخته و در این راه همواره میان فضاهای گوناگون تجربی و انتزاعی ارتباط برقرار کرده است تا مخاطب با زیستن در فضایی استعاری بتواند مقولههای انتزاعی و معنوی را از رهگذر فضاهای مادی و حسی بهطور دقیق بفهمد. انسانانگاری به عنوان نوعی استعاره هستیشناختی در فهم و درک مفاهیم انتزاعی نقش مهمی ایفا میکند. به همین دلیل پژوهش حاضر با روش توصیفی و تحلیل محتوای کیفی به استخراج این استعاره شناختی در مفهومسازی دنیا از زبان نهج البلاغه و تحلیل آن پرداخته تا در فهم عمیق از مفهوم انتزاعی دنیا کمک کند. از مهمترین نتایج آن است که انسانانگاری دنیا به ما اجازه میدهد پدیدههای دنیا را با اصطلاحات انسانی بر اساس انگیزهها، اهداف، اعمال و ویژگیهای خودمان درک کنیم. نگاه به چیزی انتزاعی به نام دنیا با اصطلاحات انسانی، قدرت توضیحی از نوعی دارد که برای غالب ما قابل درک است. این نوع استعاره در واقع زمینه سنجیدن دنیا را برای ما فراهم میکند و باعث میشود تا بتوانیم جنبههایی از آن را درک کنیم؛ جنبههایی که پژوهش حاضر منفی بودن آنها را نشان میدهد. کلان استعاره دنیا به مثابه انسان بد فهم عمیقتری از انگیزهها و چرایی رفتارهای انسانی و اجتماعی در مواجهه با دنیا به ما میدهد و زمینهای برای نقد و اصلاح این دیدگاهها و اقدامات را فراهم میکند. |
|
| واژههای کلیدی: استعاره تصوری، استعاره هستیشناختی، انسانانگاری، دنیا، نهجالبلاغه. |
|
|
متن کامل [PDF 443 kb]
(2 دریافت)
|
نوع مطالعه: پژوهشي |
موضوع مقاله:
تخصصي
دریافت: 1405/4/10 | پذیرش: 1405/4/10 | انتشار: 1405/4/10
|
|
|
|
|
|
|
| ارسال پیام به نویسنده مسئول |
|
|
|
| ارسال نظر درباره این مقاله |
|
|
|
